Hirugarren eguna. Serbiako ekialde menditsua, Bulgariako muga. Dimitrovgrad. Herri txiki bat, lasaia. Herriaren amaieran, garai batean militarren koartela zena, gaur polizien etxea, eta azken hilabetoetan, errefuxiatuen kanpamendua. Edo antzeko zerbait. Txikia da, gaizki prestatua, eta hemen ordu gutxi batzuk bakarrik igarotzen badituzte ere, ez dira erosoenak. 300 inguru iristen dira egunero erraz.

Errefuxiatu gehienek Presevon barrena jarraitzen dute bidea Kroazia eta Eslovenia aldera, Austriara iristeko, eta handik Alemaniara edo Suediara. Gehienek. Hemendik datozenak, "Bulgariako bidetik", afganoak dira bereziki. Turkiatik Greziara ere aunitz pasatzen dira, baina Bulgaria zeharkatuz Serbian sartzen direnak pobreenak dira. Inork ez ditu maite, eta horrelaxe sentitzen dira. Etorri aurretik bagenekien Balkanetako biderik arriskutsuena "Bulgariakoa" zela. Honen berri bagenuen, eta ostiral honetan bertan Oxfamek enkargatu eta Belgradeko Giza Eskubideen Zentroak eginiko txostenaren berri izan genuen. ( https://dl.dropboxusercontent.com/content_link/NZUrOwXdTImseYS4Vhvzo0fGouD4q0Kms7M8sFUN0ONlRNvQryWK9nbOZnq3p2R2/file )

Zoritxarrez, txostenaren punturik okerrenak Dimitrovgraden jaso ditugun testigantzekin konnfirmatu egin ditugu. Hamabi mutil gaztek osatutako talde batekin hitz egin dugu, luze eta zabal, Polizi Etxea/kanpamenduaren kanpoaldean. Autobusean aldeginak behar zuten (gu iritsi aurretik kanpamendua hustu egin dutelaren sentsazioa genuen guztiok), baina billeteak ordaintzeko dirurik ez zutenez, han ziren oraindik (lasai, hauek ere bidea jarraitu ahal izan dute eta gauean, berandu, Belgradeko parkean ikusi ditugu, pixka bat hobeki, Sid-era eramango zituen autobusaren zain. Zorte pixka batekin, han ikusiko ditugu ordu batzuk barru berriro).

Bulgariako Poliziak denetik egin die: jo, lapurtu, jipoitu, txakurrak xaxatu hortzaka egiteko... Denetik jasan dute Serbiara iritsi aurretik (inork zalantzarik baldin badu, Bulgaria Europar Batasuneko kidea da, bai. Badaezpada).

Ohar txiki bat: orain arte ikusi eta ezagutu ditugun errefuxiatuak, ez guztiak, jakina, baina bai aunitz eta aunitz, irribartsu ikusi ditugu, alai ia, bidean aurrera egiten ari zirelako, helburua gertuago. Nekatuak, jakina, baina indartsu somatzen genituen. Hauek ez; Dimitrovgraden topatu dugun Afganistango talde hau txikituta zegoen. Fisikoki eta mentalki apurtuta. Trafikatzaileei orain arte ordaindutakoa, bidaiaren gogortasun izugarria (Iran, Turkia eta Bulgaria zeharkatu dituzte, eta aurreko biak gogorrak izan badira, Bulgaria latzena izan da, batez ere, edo are gehiago, "Europan" zirela uste zutelako. Hau da, ez Europa fisikoan bakarrik).

Hauen testigantza, eta gure salaketa, Europako Parlamentura eramango ditugu.

Ez da hau, ordea, Dimitrovgraden jaso dugun albiste lazgarri bakarra. Bertako Poliziak ere, Dimitrovgradeko Polizia serbiarrak alegia, errefuxiatuen oinarrizko giza eskubideak bortxatzen dituelako. Kasu honetan ere testigantzak ditugu. Kontrastatuak. Polizia. Gaua. Kolpeak. Beldurra. Eta, Dimitrovgrad utzi aurretik, ustelkeria taxistekin batera. Bertako Komandanteak, jakina, bere bertsioa saldu digu. Dena ongi, arazorik gabe. Eta Bulgariatik gutxi batzuk bakarrik iristen direla kolpeekin, hori ere esan digu. Gutxi batzuk. Espero zitekeena. Baina ez da guk ikusi eta jaso duguna.

Bertako aktibistekin elkarlanean ari gara kasu hauek guztiak salatzeko